Schouderklopje

Ik heb al veel blogs gewijd aan sociale angst. Ik hoop dat mensen met andere angsten zich er ook in kunnen herkennen. Het is namelijk een zelfde vijand, die angst. Een zelfde vijand in een andere vorm. Of moet ik vriend zeggen? Toen ik begon met bloggen voor deze site, schreef ik een blog die ik ‘Angst: vriend of vijand?’ titelde. Eerlijk gezegd is het volledig beschouwen van angst als een vriend voor mij nog steeds te hoog gegrepen.

Het is zo’n vijand die je steeds weer besluipt, zo’n geniepige achtervolger. Net als je denkt dat je ‘m kwijt bent, duikt ‘ie weer op. Ik heb af en toe dagen dat het even niet wil allemaal. Ik zit niet lekker in mijn vel en zie overal tegenop. Vandaag is zo’n dag. Ik bevind me de hele dag al in mijn gedachten. Mijn gedachten cirkelen steeds om mijn angst heen. Af en toe willen ze er doorheen en nemen ze vol goede moed een aanloopje om van zich af te meppen. Nu is het genoeg! Maar op het laatste moment deinzen ze toch weer terug, te bang voor de angst. Zo gaat het vandaag.

Zo gaat het trouwens op veel andere dagen niet, gelukkig. Meestal kan ik doen waar ik bang voor ben. Dan kom ik tot de kern van wat ik eigenlijk wíl doen. Dan kan ik de angst die daar vaak omheen zit uit de weg ruimen, of me er niets van aantrekken. Waarom toch zoveel angst? Het is deels een behept zijn met een genetische aanleg. Voor een ander deel zijn het misschien ook omgevingsfactoren, bepaalde gebeurtenissen die in je leven hebben plaatsgehad.

En die angst blijft maar. Soms word ik daar wat moedeloos van. Ik weet wel inmiddels dat ik veel last van angst heb doordat ik autisme heb. ‘Normale’ zaken, waar anderen niet eens over nadenken, bezorgen mij veel onrust. Een gesprekje bij de fietsenmaker, een borrel met bekenden, een begroeting op straat, een appje aan een vriend. Groot of klein; het zijn dingen waar ik uitvoerig over na moet denken. Het lijkt wel of mijn hersenen overuren draaien om het allemaal te kunnen bolwerken.

Laat ik dan één ding niet vergeten. Iets wat ik ook aan jullie wil meegeven. We doen zo ons best. Wij, angstige en dwangende mensen. We zullen steeds vaker doen waar we bang voor zijn en onze hersenen vullen met positieve ervaringen. Echt! Maar soms zijn de dagen een ware survivaltest. We slepen ons er toch doorheen. Een schouderklopje is daarom wel op z’n plaats, zeker als het allemaal even niet gaat.

 

beautiful-316287_1280

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s