Gaan of niet gaan?

Er zitten veel gedachten in mijn hoofd. Onrustig loop ik heen en weer. Mijn denken leidt een eigen leven. Beelden van hoe het straks kan gaan, volgen elkaar op. Angstbeelden. Ik vorm een negatieve toekomst in mijn hoofd. Het piekeren gaat maar door. Mijn ademhaling is snel en onregelmatig.

Iedereen kent het wel: je ziet ergens tegenop en je bedenkt van tevoren al wat er allemaal mis kan gaan. Daarbij voel je je bang, alsof je je in de situatie bevindt die je zo angstig maakt. En dit terwijl je gewoon thuis bent. Of waar dan ook. Er is niets om bang voor te zijn.

De één is bang voor sociale contacten, een ander voor de tandarts, een ander is bang om naar buiten te gaan. Honden, liften, spinnen. Iedereen is wel ergens bang voor. En als die angst je zo bepaalt dat je er heel veel last van hebt, heb je een angststoornis.

Ik ben nog steeds aan het ijsberen door mijn kamer. Mijn gedachten focussen volledig op het gesprek dat ik straks moet voeren. Stel je toch eens voor dat ik heel erg bloos! Dat ik zo erg bloos dat ik knal- en knalrood word als ik iets zeg. Ik voel de angst die ik op zo’n moment voel, en kan wel door de grond zakken. Kijk alsjeblieft niet naar mij! Mijn hart gaat tekeer. Ik krijg het steeds warmer. Ik kán dit gewoon niet! Weet je wat, ik blijf gewoon thuis, dan kan er ook niets gebeuren.

Dat lijkt op dit moment een goede oplossing. Wat heerlijk, ik hoef niets, ik ga wel een boek lezen! Geen mensen om me heen. Rust; wat een weldaad! Opluchting maakt zich van me meester. Ik kan weer een beetje ademhalen.

Maar dan begint het toch te knagen. Op deze manier kom ik geen steek verder, realiseer ik mij. Ik mis ook de leuke dingen, want het gesprek dat ik straks op school moet voeren, kan ook erg interessant zijn. Sterker nog; het is tot nu toe altijd interessant. En ik ben er ook altijd weer doorheen gekomen, met een tomatenhoofd of niet. Ik begin weer te sidderen. Te sidderen met tegelijkertijd een come-on-strijdkreet in mijn hoofd. Ik besluit mijn lijstje met overwinningsmuziek op te zetten. ‘Something inside so strong, I know that I can make it.’ Inderdaad, ik kan het wel! ‘We’re not gonna sit in silence, we’re not gonna live with fear.’

Mezelf aanmoedigend red ik het. Het gaat niet makkelijk, spreken met mensen is nooit makkelijk geweest. Maar ik doe het, ik zeg zelfs veel dingen in de groep, ook al voel ik dat ik bloos en wil ik weer even onzichtbaar zijn. Mensen reageren op wat ik zeg, en ik realiseer me dat ik iets bijgedragen heb. Voldaan keer ik na een interessant college huiswaarts. Nu maar lekker rusten, want ik ben doodmoe. Als ik niet was gegaan, had ik de hele avond thuis gezeten. Dat heb ik niet gedaan, ik heb m’n angst overwonnen. Dít is voor mezelf zorgen!

person-110303_1920

Advertenties

6 gedachtes over “Gaan of niet gaan?

  1. Mijn hart gaat tekeer,mijn ademhaling gaat niet in gewone ritme,ik heb het warm/koud/duizelig en ben bang wat er morgen gaat gebeuren.De behandeling in het ziekenhuis die ik al drie keer afgezegd heb ,gaat toch gebeuren.Maar het voelt alsof ik dood ga.Wou dat ik flinker was,en ik haat mezelf dat die angst steeds weer de controle over me neemt.Ik heb therapie ervoor ,maar op momenten dat het dichterbij komt ,raak ik het kwijt.

    Like

    • Ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is. Probeer lief voor jezelf te zijn en jezelf te helpen. Je hoeft jezelf niet te haten omdat de angst er is, je kunt daar niets aan doen. Je kunt alleen maar proberen stapje voor stapje de angsten te overwinnen. Heel veel sterkte. Hopelijk is de behandeling in het ziekenhuis goed gegaan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s