Zorgen om iets dierbaars

Schrijven helpt vaak om spanning te reduceren. Als je de dingen waar je over nadenkt op papier zet, zijn ze (voor een deel) uit je hoofd. Papier, al dan niet digitaal, is een soort gesprekspartner die je een spiegel voorhoudt. Een gesprekspartner die alles in zich opneemt en niet oordeelt. Het kan heel fijn zijn om ongelimiteerd je gedachten te uiten. Het papier luistert wel.

De reden dat ik nu schrijf, is dat ik veel spanning en angst voel en me zorgen maak. Lastige gevoelens dus. De bron hiervan is mijn lieve kat, die weleens eerder in mijn blogs voorgekomen is. Ze heeft iets aan haar pootje en moet misschien geopereerd worden. De afgelopen week was een stressvolle week, zowel voor haar als voor mij. Twee keer naar de dierenarts. Mijn kat was zeer angstig. Ik vanbinnen ook. Ik probeerde rustig te blijven – voor haar – maar vanbinnen stormde het.

Ik vind het zo naar om haar te zien lijden. Ik wil het beste voor haar en houd ontzettend veel van haar. Ze is mijn huisgenoot en beste kameraadje. Een huisdier is toch een soort kind van je, voor wie je goed wilt zorgen. Ik begrijp daardoor ook dat ouders soms heel bezorgd over hun kinderen kunnen zijn.

Alles wat er gebeurde afgelopen week zorgde dus voor veel spanning, en ook soms chaos in mijn hoofd. Wat er precies aan de hand was, was eerst niet duidelijk, en nu ook nog niet helemaal. Ik kan altijd moeilijk leven met onduidelijkheid. Ik wil precies weten waar ik aan toe ben. Na het eerste dierenartsbezoek knakte er iets in me. Ineens kwam er ook een hoop spanning van andere dingen van de laatste tijd uit. Emoties kwamen omhoog en ik zag het even niet meer zitten. Mijn kat hinkte door de kamer, een naar gezicht. Gelukkig kwam mijn woonbegeleidster die middag langs. We hebben het één en ander gestructureerd met een soort schema en een tijdje gepraat. Me uiten bij iemand die ik vertrouw helpt ook om de spanning te reduceren. Met het schema had ik duidelijk hoe ik voor mijn kat moest zorgen. Meer kón ik ook niet. Dat gaf wat rust. Na het gesprek was ik een ander mens.

Toch spoken de zorgen door mijn hoofd. De angst voor haar lijden is er, en daaronder ligt nog een angst: de angst om haar te verliezen. Ook al weet ik dat dit geen rationeel en gegrond gevoel is, want het is nog een jonge kat. Ze komt hier echt wel weer overheen, desnoods dus door middel van een operatie. Maar toch… de angst is er. Ik ben steeds bezig met of het wel goed met haar gaat. Ook hier is het – zoals met zoveel dingen – weer belangrijk om niet te streng voor mezelf te zijn. Mijn begeleidster zei het ook al. Ik kan me steeds afvragen of ik het goed doe, maar ik doe wat ik kan. En wat ik kan is genoeg. Hopelijk wordt mijn kameraadje snel weer beter.

CAM00265

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s