Angst: vriend of vijand?

Afgelopen zondag zag ik op televisie de documentaire ‘Angst’ van de Boeddhistische Omroep Stichting (BOS). De documentaire schetst vijf portretten van mensen die in hun leven veel te maken hebben met angst. Angst voor het leven, angst voor de dood, hoogtevrees, verlatingsangst. De centrale kwestie die in het programma speelt, is hoe de angst beschouwd wordt: als een vijand of als een vriend.

Ik vind dit een interessante vraag, ik denk er zelf ook al een tijdje over na welke houding ten opzichte van angst het meest gunstig voor jezelf is. Eén man in de documentaire vindt dat je grappen over angst moet maken, hem niet serieus moet nemen en uit moet lachen. En pas als de angst een beetje terugdeinst en glimlacht, denkt hij erover om toenadering te zoeken.

Misschien klinkt het wat zweverig en vaag om angst als een soort persoon te zien. We bestaan als mens uit allerlei kanten, en ook de bange kant is er één. Die kan soms zo prominent aanwezig zijn dat hij heel veel invloed heeft. Dan is er, in mijn ervaring, ook een gezonde kant, die vecht tegen de angst. Die het niet met hem eens is, en de dingen waarvan de angst hem weerhoudt, juist wel wil doen.

Voor je het weet raak je in een heel conflict verzeild. Je wilt de angst overwinnen, maar die heeft zo’n sterke stem dat hij je soms de baas is, waar je vervolgens weer van baalt. Ik ben het met de meneer uit de documentaire eens dat het goed is om af en toe grappen te maken over de angst, om hem zo een beetje te relativeren en er wat luchtiger mee om te gaan. Maar ik denk dat uitlachen niet goed is. Zo blijft er namelijk een conflict, want als je uitgelachen wordt, word je vaak boos en nog sterker. Dan maak je van angst een echte vijand, die steeds weer op de deur komt bonzen.

Angst is een lastige emotie die je het liefst zo snel mogelijk de deur uitstuurt, maar ik denk dat het beter is om hem bij de hand te nemen en te laten zien dat de wereld niet zo eng is als deze lijkt. Er is namelijk niet zoveel om bang voor te zijn. Er zijn geen leeuwen die achter ons aan zitten als we buiten lopen, en niemand valt ons zomaar aan. Irreële angst heeft het allemaal niet zo op een rijtje, is misschien wat in de war. ‘Fear is a friend who’s misunderstood’, zingt John Mayer. En vervolgens: ‘But I know the heart of life is good.’

Jo-Anne

Advertenties

Een gedachte over “Angst: vriend of vijand?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s